En azından `Manevi Kardeşlik`,  `Gönül Kardeşliği` ne anlama geliyor, bir defa daha hatırladık.

Bu duyguları bize yaşatan depremzedelere sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.

Depremzedelerin Mutluluklarına Ortak Olmak

Depremin ilk gününden bu yazıyı kaleme aldığım ana kadar İstanbul Valimiz Sn. Hüseyin Avni Mutlu’nun talimatlarıyla bütün kurumlar inanılmaz gayret gösterdi ve bu gayretlerin tek bir amacı vardı: Vanlı aileleri en iyi şekilde ağırlamak, mutlu ve huzurlu ortam sağlamaktı.

Toplamda İstanbul’da 3 bin 229 kişi (520 aile) misafir ediliyor ve bu ailelerin 60’a yakını `Evim Evindir Van` projesiyle hayırsever vatandaşlarımızın evlerinde kalıyor. Diğer kalan depremzedeler ise çeşitli misafirhanelerde konuk ediliyor.

Hayırseverlerin evlerine yerleştirilen ailelerle bir şekilde iletişimim söz konusu oldu ve geçtiğimiz hafta bu aileleri evlerinde ziyaret etme fırsatı yakaladım.

“Anne olarak artık yüreğim dayanmıyor!”

7 çocuklarıyla birlikte İstanbul’da Hayırsever İsmail Yılmaz’ın evinde kalan Pakize ve İrfan Can ailesi ile tanışmamız çok ilginç…

Van Afet Koordinasyon Merkezi’nde İstanbul’a gelecek olan ailelerin yolculuklarını planladığımız çalışma ofisimiz, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Müsteşar Yardımcısı Ahmet Zahteroğulları’nın kullandığı odaydı.

Binanın dışında aşırı bir izdiham varken bir kadın ne yapıp edip içeri girmeyi başarıyor ve bizim bulunduğumuz kata çıkarak çalıştığımız odaya giriyor.

Müsteşar Yardımcısı’na durumunu anlatmaya başlıyor.

Şu ifade hepimizin dikkatini çekiyor: “Sizden fazla bir şey istemiyorum, bizi bırakın ama çocuklarımızı bari İstanbul’a götürün çünkü onlar çok başarılı öğrenciler. Bu durum onları yıktı. Bebeğimin gözleri kapandı mikroptan. 18 metrekarelik bir alanda 3 aile birlikte yaşıyoruz. Mahremiyet diye bir şey kalmadı. Anne olarak artık yüreğim dayanmıyor!”

Sayın Zahteroğullları ile göz göze geliyoruz. Bana bakıyor, bir ev daha var mı bu aile için dercesine… Ama “hiç boş ev yok” cevabını alınca çok üzgün bir ifadeyle kadından gözlerini kaçırıyor. Fakat kadın hedefinden sapacak, ikna olacak gibi değil, “bir durum olana kadar burada beklerim, bir yere gitmem” diyor.

“Evine gidebilirsin ablacığım, söz bir gelişme olursa arayacağım” dedikten sonra “söz ama di mi” diyerek, çadıra, çocuklarının yanına gidiyor.

Bende bu sürede e-maillerime hiç bakamamıştım, bir bakayım dedim. Keşke birkaç dakika önce bakabilseymişim…

İstanbul Valiliği’nde kayıtları alan arkadaşlar bir hayırseverin (Maltepe’den İsmail Yılmaz) evini depremzedelere tahsis ettiğini ve en kısa sürede eşyalarını hazırlayarak bir aileyi sıcak bir yuva ile buluşturmak istediğini yazmışlar. Hemen telefona sarılarak Pakize Ablayı aradım ve “Hazır olun, yarın gidiyoruz” dedim.

Sonrası mı?

Şimdi İstanbul’da Can Ailesi… Mutlu ve huzurlular… Sibel ve Ceylan liseye yazıldı, Serkan ve Erkan ise ilköğretime. Ve geçtiğimiz hafta sonu Can Ailesi ile birlikte çok keyifli ve özel bir İstanbul gezisi yaşadık.

Gezinin detaylarını İstanbul Ajansı Gazetesi’nin bu sayısında 14 -15. sayfalarda bulabilirsiniz.

Sonuç: Kan kardeşliği çok önemli ama Gönül Kardeşliği, Manevi Kardeşlik`te çok önemli… Gönül ve manevi kardeşliklerimizin bol olması dileğiyle…  

Bekir KAPLAN

bekirkaplan@istanbulajansi.com