Boğazı karşısına almış bir adam ebeden ecdattan öğrendiği şarkılarını kemanına söyletiyor.
Adamın derdi belli değil, kemanın derdi belli. İnim inim inliyor. Yok sevdiği mi gitmiş hasret mi çekermiş ne! Bitmedi gitti gözündeki yaşları. Adam hiç görmedi yaşları. Keman ağladı ağladı… Bir o yana bir bu yana sallandı. Bre adam Hadi söyletip ağlatıyorsun da bari zavallının derdine bir derman bul.

Adam sallandı keman sallandı ben sallandım
İskeledeki kayıklar sallandı.
Hepimizin derdi sanki de aynı.
Ben sallandım boğaz sallandı, ayyaşın elinde şişe sallandı.

Taş bulsam denize atarım diye eğildim. Eğilince denizi gördüm. Canım maviliğini bozmuş, akşamın kederinden. Deniz sallandı boğaz sallandı dalında kalmış üç beş yaprak sallandı.
Bir den bir sessizlik oldu. Kim demiş, birine demiş, bir şey demiş. … Adam yerinden kalktı bir küfür salladı. Küfrü duyan bir yumruk…
Ortaköy yerinden kalktı bir sallandı bir sallandı…
Bir tur döndüm yerimde o hengâmede adam kemanın tellerini çıkardı yerine saçlarımı bağladı. Adam kemanı çaldı keman sessizce kaldı. Benim canım yandı. Ben ağladım şarkıdaki adam ağladı kadına olan aşkı ağladı. Keman sulu gözün tekiymiş hiçbir şey söyleyemeden ağladı da ağladı.
Şöyle adam akıllı bir şarkı mı çalsak?
İnlemek, ağlamak, özlemek, hasret geçmesin şarkının içinde.
Tutku çare dert de olmasın. Martıymış boğazmış simitmiş hiç girmesek o meselelere. Öyle İstanbulsu İstanbulsu kokmasın.

Başlasak tüm şarkıları bitirirdik.
Akşamın tüm karmaşasını anladım
Gerçekten
Ama keman deliler gibi neye ağladı?

Hatice Karaca                                                                                           16.12.2011